Os dejo una entrada rápida, ya que no tengo tiempo. Hace muy poco que he vuelto a casa, ya que he pasado media tarde con dos amigos, Jordi y Carlos (hemos comido y hemos reído bastante durante toda la tarde). Ahora voy a aprovechar los últimos ratos que puedo estar con mis abuelos, ya que mañana se vuelven a Inglaterra.
La palabra para el poema de hoy es de Carla (mi compañera de clase) : Calor.
Siento que debo estar a tu lado,
sin ti no somos nada,
necesitamos de nuestro calor.
Nuestro calor nos hace fuertes,
invencibles a nuestro alrededor,
indestructibles como una muralla,
y radiantes como el sol.
Nuestro calor nos une,
nos hace querernos,
nos ayuda a sonreír día tras día,
y a despedir el dolor.

quan tenia la teva edat quedàvem a barna i parlàvem de literatura i del món creatiu. Era fantàstic. L'aventura va durar molt poc però va ser molt enriquidor. Endavnat Emma.
ResponderEliminar